TIGRAJ JEST NIEZWYKLE BOGATY

Ciężko mi uwierzyć, że właśnie kończy się drugi tydzień naszej misji w Adwa. Z jednej strony czas ten minął bardzo szybko z drugiej tyle się wydarzyło!
Poznajemy ludzi, których już po tym stosunkowo krótkim czasie możemy nazywać przyjaciółmi. Poznajemy też Tigraj – region w którym się znajdujemy i który jest niezwykle piękny! Jesteśmy też zapraszane do domów naszych nowych przyjaciół. Etiopczycy są bardzo gościnni. Miałyśmy okazję być zarówno w biedniejszych jak i bogatszych domach, wszędzie zostałyśmy ugoszczone buną – czyli tradycyjnie parzoną etiopską kawą, a także chlebem i popcornem 🙂

To co uderza mnie bardzo w Tigrajczykach to ich siła. Tu w Tigraju zaledwie parę lat temu zakończyła się wojna domowa. Większość, o ile nie wszyscy ludzie z którymi się tu spotykamy byli w jakiś sposób przez tę wojnę doświadczeni. Niektórzy walczyli, inni zmagali się z brakiem żywności, napaściami, spadającymi wokoło bombami, czy utratą bliskich. Jednak mimo że ich wspomnienia są wciąż żywe i na pewno bardzo bolesne to tego po nich nie widać. Każdego dnia widzę jak cieszą się życiem! Życiem które wciąż jest trudne i często dotknięte ogromną biedą materialną.
Ale ta żywa radość którą tu widzę daje mi nadzieję, nadzieję że nieważne jak ciężkie są nasze ziemskie doświadczenia to Pan Bóg o nas nie zapomina i kiedy najbardziej tego potrzebujemy dodaje nam te nadludzką siłę.
Parę dni temu obchodziliśmy we wspólnocie rocznicę ślubów Sióstr Salezjanek. Po Mszy Świętej i wspólnej kolacji zaczęliśmy tańczyć i prawdziwie świętować. Patrzyłam wtedy na tych wszystkich ludzi, mając w głowie ich historie i doświadczenia i dziękowałam Bogu że wlał w ich serca te nadzieje i radość, którą emanują i która przelewa się również na mnie.
Na koniec chcę poprosić każdego kto czyta ten wpis, o modlitwę za pokój w Etiopii – szczególnie w Tigraju, aby ludzie których tu poznajemy i którzy stają się naszymi przyjaciółmi nie musieli już przechodzić przez to piekło wojny. Ponieważ Tigraj jest niezwykle bogaty w piękne tradycje, piękną historię, piękną naturę i pięknych ludzi i serce się łamie na myśl że pewnego dnia, jakaś kolejna wojna to piękno zniszczy.

Weronika